Nadzieja słabych

Otuleni nadzieją
oddają się łasce Boga,
która ich poniesie
w kolejny dzień.

Oto najsłabsze dzieci
z Bożego domu smutku
idą za światłem,
które zostawił w świątyni.

I jestem z nimi,
i ty zostajesz przy nich
jak promień ciepła
i iskra pokoju.

I nie czyń, czego nie potrafisz,
i nie mów, czego nie rozumiesz,
ale nie odchodź od nich,
ale pozostań na noc bólu.

Niech nie braknie słabości twojej
ani biedy twojej,
ani smutku twojego,
który sprawia,
że najmniejsi wytrwają…
 

Ks. A. Henel CM
 

<<< wróć