|
1 październik
Bóg udzielił mi łaski do powzięcia mocnego postanowienia, aby
wszystko, co przychodzi z Jego ręki, uważać za swoje największe dobro.
2 październik
Czy może być perła drogocenniejsza nad czystą duszą w czystym
ciele? Czystość ta czyni ją podobną aniołom, a w pewnym sensie nawet stawia ją
ponad nich, ponieważ Pan aniołom udzielił z natury tego, co u niej jest dziełem
Jego łaski, połączonej z dobrowolnym przyzwoleniem jej woli.
3 październik
Jeżeli zauważymy, że czynimy coś co sprzeciwia się chwale Bożej,
czy Jego świętej woli, choćby to było nawet mało znaczące, musimy natychmiast
tego zaniechać, rezygnując z każdego względu ludzkiego, nawet gdyby chodziło o
życie, śmierć, cześć czy zniewagę. Ludzie nie potrafią pozbawić nas prawdziwego
życia, dlatego nie należy się ich obawiać.
4 październik
Jeśliby każdy z was zbadał kiedyś dokładnie drogi, natchnienia,
przeciwności, pociechy, cierpienia, pomoce, którymi Pan się posłużył, aby was
przyprowadzić do siebie, bylibyście bardzo zdumieni!
5 październik
Dla naszego zbawienia nie wystarczy, że Bóg obsypał nas
nadzwyczajnymi łaskami i trwałymi darami, lecz z naszej strony także musimy
starać się odpowiedzieć wielkości naszego powołania, Bóg bowiem nie daje nam
swoich łask, abyśmy pozostawali bezczynni, ale abyśmy z nim współpracowali.
6 październik
Musimy zwrócić się do Pana: „Panie, wyróżniłeś mnie tak bardzo,
obsypałeś łaskami, wybrałeś do Twojej służby, powołałeś do tak wzniosłego stanu,
ubogaciłeś tylu duchownymi skarbami, dokończ dzieła, które we mnie rozpocząłeś,
udziel mi łaski, światła i męstwa, bym potrafił za tyle dobrodziejstw
odpowiedzieć świętym życiem”.
7 październik
Duch Boży jest nam pożyteczny, jest nam konieczny, by rozpoznać
łaskę Bożą: „mądrość, którą otrzymaliśmy od Boga”. Rozpoznanie tej łaski wzbudza
w nas wdzięczność, a to jest jeszcze pewniejszą oznaką łaski.
8 październik
Celem naszych codziennych ćwiczeń i modlitw musi być uproszenie
od Pana światła do rozpoznania Jego woli oraz łask, których nam udziela.
9 październik
O moje siostry, gdy oblubienica z Pieśni nad Pieśniami usłyszała
głos Oblubieńca – myśląc, że nie może dalej żyć – była zmuszona zawołać: „życie
mnie odeszło” (Pnp 5, 6). A jak powinno być u nas, którzy nie tylko słyszymy
Jego głos, nie tylko Go widzimy, ale dotykamy, przyjmujemy, i że tak powiem,
jesteśmy Nim przepojeni i przepełnieni.
10 październik
Pan nas szuka i pragnie tylko naszego zbawienia, naszego dobra,
naszego szczęścia! O gdybyśmy się zastanowili, ilu używa środków, co czyni, aby
nas przyprowadzić do siebie!
11 październik
Stan dziewiczy, ten szczęśliwy i tajemniczy skarb, musi być
ukryty. Ewangelia mówi, że człowiek, który znalazł skarb zakopał go pospiesznie.
Pociechy i łaski, których Bóg nam udziela trzeba strzec ukryte. Jakże łatwo
można je utracić, czasem wystarczy jedno słowo, by nas z nich ograbi, albo
przynajmniej naruszyć w nas skupienie.
12 październik
Łaski Pana musimy strzec, chować je w ukryciu i – z wyjątkiem
ojca duchownego – strzec ich przed wszystkimi, nawet przed waszymi
współsiostrami, gdyż skarby te, skoro staną się powszechnie znane, już nie są
pewne.
13 październik
Milczenie jest wam dlatego z taką surowością nakazane, bo jest
ono najwierniejszym stróżem pokory i najsilniejszą podporą klasztorów; milczenie
nie pozwala szatanowi obrabować was z waszych dóbr.
14 październik
To winno być waszym zajęciem: musicie starać się rozpoznać wolę
Bożą, wniknąć w jej święte tajemnice, zrozumieć działanie Ducha Świętego i
własne przeznaczenie, aby w ten sposób dopomóc w spełnianiu się Boskich
zrządzeń, a wy sami, byście mogli cieszyć się pełnym poznaniem wspaniałych darów
Ducha Świętego.
15 październik
Pielgrzymi, którzy przybywają tutaj (do Rzymu) z różnych stron
świata, powinni znaleźć tylko dobre i święte przykłady, nie wynosząc żadnego
nieprzyjemnego wrażenia.
16 październik
W Ewangelii znajdujemy przykład, podstawy naszego życia
duchowego; jest to księga, która uczy nas prawdziwego zaparcia się siebie,
rezygnacji z przywiązań, wygód i zadowoleń; nie chodzi tutaj wyłącznie o ciało,
ale i o ducha, musimy bowiem uwolnić siebie całkowicie od wszelkich korzyści, od
wszelkich przywiązań również i w sensie duchowym.
17 październik
Pan powiedział do młodzieńca z Ewangelii: „Sprzedaj, co masz, i
daj ubogim” (Łk 18, 22). Trzeba opuścić wszystko, uwolni się od wszystkiego, nie
posiadać nic, być wolnym oraz nigdy nie słuchać własnej woli. To jest obraz
osoby Bogu oddanej, jaki Pan nasz szkicuje w Ewangelii św. Łukasza.
18 październik
Temu, którego Pan sam wezwał do apostolstwa, nie pozwala nawet
pogrzebać swego ojca, by nam uświadomić, że skoro wstępujemy do klasztoru,
musimy pozostawić wszystkie troski i sprawy ziemskie ludziom tego świata.
Powiedział: „zostaw umarłym grzebanie ich umarłych” (Mt 8, 22), nawet jeśli ten
uczeń mógł spełnić nie tylko synowski obowiązek ale i dzieło miłosierdzia.
19 październik
Prawdą jest, że rzeczy tego świata niczym są, bo tylko dobra
niebieskie mają wartość. Bogactwa, zaszczyty, sława, nawet królestwa czy
księstwa, wszystko przeminie, tylko dobra niebieskie nie przeminą. Salomon, ten
wielki i możny król, określa jedyne prawdziwe szczęście, jakie można znaleźć na
tym świecie, słowami: „poznałem, że nie ma nic lepszego, ani doskonalszego, ani
słodszego, ani szlachetniejszego, ani większego pokoju, jak ćwiczenie się w
cnotach oraz radosnej gorliwości w służbie Bożej”. (Koh 3, 12)
20 październik
Musicie, jak dalece to możliwe, zaniechać troski o sprawy
ziemskie, bo skoro jesteście poświęceni Bogu, skoro opuściliście całkowicie
świat i zrezygnowaliście z niego, nie musicie już niczego innego pragnąć, jak
tylko tego, aby złączyć się całkowicie z Bogiem i w ten sposób osiągnąć cel
waszego wzniosłego powołania.
21 październik
Niezbędne jest dla was, by zjednoczyć się wewnętrznie tylko z
Bogiem, i cała nadzieję w Nim złoży, tylko i wyłącznie z Nim szukać rozmowy,
unikać świata, nie pozwalać, Nawe w najmniejszej części waszego życia, czy
waszej mowy, ponieważ wszystko, co daje się światu, odbiera się Bogu.
22 październik
Pan pragnie, aby dusze zakonne były zawsze przygotowane,
zdecydowane i gotowe do posłuszeństwa najmniejszym nawet znakom Jego Boskiej
woli. Wyraża to słowo mane, tzn. od rana, lecz słowo to wyraża również gotowość,
jaką winny posiadać dusze, które żyją w tym świecie oraz radość, która musi im
towarzyszyć; mane, to światło, w którym uwalniamy naszego ducha z wszelkiego
mroku i ciemności.
23 październik
Ut ascendas statim in montem; droga poświęconej Bogu osoby musi
prowadzić zawsze wyżej; nie wspina się ona powoli i ociężale, ale raźnie,
ochoczo. Z gorliwością, z lekkim i ochoczym sercem.
24 październik
Nullu ascendas tecum, tzn. nikt nie może wstępować z tobą na górę
– nie ma wyjątku nikt nie będzie dopuszczony, wszyscy są wykluczeni; trzeba
wstępować samemu, ogołoconym z wszystkiego, odartym z każdego przywiązania, aby
przedstawić się Bogu wolnym, czystym, oderwanym od wszelkich zainteresowań i
wszelkiej, nawet najmniejszej, skłonności.
25 październik
W drodze na górę, nie wolno życzyć sobie żadnego towarzystwa,
którym zajmowałoby się nasze serce.
Nie możemy nikogo zamknąć w naszym sercu, gdyż Pan zabrania
każdego pożądania uczuciowego, wszelkich trosk, wszelkiej zapobiegliwości.
On nie tylko pragnie, abyśmy się tymi rzeczami nie zajmowali, ale
nawet nie powinniśmy o nich myśleć, gdyż są od nas dalekie.
26 październik
Jeżeli chcecie odda się na służbę Bożą i dokonać dobrego wyboru,
wtedy musicie odłożyć świecki strój, uwolnić się od wszystkich ludzkich
powiązań, wszelkiego świeckiego względu i ofiarować się Bogu tymi lub podobnymi
słowami: „Panie, mój Boże, oddaje się całkowicie w Twoje ręce, oddaje i ofiaruję
Tobie siebie całkowicie, nie pragnę niczego, nie szukam niczego, nie chcę
niczego, tylko Twojej chwały i doskonałości w Twojej służbie”.
27 październik
Błogosławcie decyzję, która przy pomocy łaski Bożej
przyprowadziła was do tego żucia, obejmijcie ją z nową radością i nową miłością,
zrezygnujcie ze świata z większą wielkodusznością, odnówcie wasze pragnienia i
przyrzecznie, podejmijce to słodkie jarzmo z większą gorliwością i poddaniem
się, podejmijce dokładniejszą odnowę waszego życia.
28 październik
Święty stan zakonny jest skarbem, nagromadzeniem bogactw, pewnego
rodzaju szkatułą na kosztowności, miejscem złożenia wszelkich cnót, każdej łaski
duchowej.
29 październik
Spomiędzy tych, którzy żyją w zakonie, jedni wyróżniają się
pokorą, drudzy posłuszeństwem, inni duchem modlitwy, jeszcze inni miłością, a
wszyscy razem stanowią drogocenny skarb, który jest godny podziwu, pożądany,
poszukiwany i troskliwie strzeżony.
30 październik
Mam was nauczyć, moje córki, jak skarb ten zdobywać w waszym
klasztorze i – nie naruszając ubóstwa – być bogatym?
Próbujcie same dostrzec cnotę w najmniejszych stworzeniach i
starajcie się to, co w nich znajdziecie godnego pochwały, gorliwie naśladować.
31 październik
Wielkie to powołanie, bardzo wzniosły stan – żyć w zgromadzeniu,
służyć Bogu i będąc z Nim zjednoczonym, z dala od zgiełku świata cieszyć się
dobrami wspólnoty i „jedni drugiego ciężary niosąc” (Ga 6, 2), pomagać sobie
nawzajem.
powrót >>> |
