1 luty

Są osoby, które myślą: „Dotąd nie ma obowiązku, dotąd nie ma ciężkiego grzechu, to tylko drobnostka, to nie było mi wyraźne polecone, itp.” Osoby te nie spoglądają na przykład Najświętszej Dziewicy, która wprawdzie nie była zobowiązana prawem, ale mu się poddała. Zatem uczyniła więcej niż powinna, a jej posłuszeństwo było z nadmiarem.

2 luty

Maryja idzie do świątyni, aby być nam przykładem i uczyć nas, jak mamy się ćwiczyć w świętym posłuszeństwie; mianowicie z ochotą, prostotą i szczerością.

3 luty
Oddając się Bogu na służbę i wstępując w szeregi zakonne złożyliście Bogu ofiarę z siebie samych.

4 luty

Wyznajemy Pana przed ludźmi, jeśli ze wszystkich sił naśladujemy jego życie, nie widzimy świata i tego co światowe, jeśli poważnie, zgodnie z naszym powołaniem, oddajemy się służbie Bożej, dobrowolnie prowadzimy życie ubogie, umartwione i posłuszne, kochamy modlitwę, upokorzenia i wzgardy, całkowicie poddajemy się woli Bożej i zawsze, cokolwiek nas spotka, jesteśmy pogodni, spokojni i radośni.

5 luty

Pan żąda od nas tylko tego, co potrafimy uczynić naszymi słabym siłami. Przede wszystkim pragnienie, abyśmy okazali Mu naszą wdzięczność w słowie i czynie, według miary naszych sił.

6 luty

Niewiele znaczy wydawanie nowych rozporządzeń, jeśli sami nie będziemy ich przestrzegać.

7 luty

Pan zabronił swoim uczniom zabierania ze sobą tego, co najkonieczniejsze, czego domagała się słabość ludzka, aby pozbawieni wszelkiej ludzkiej pomocy i bez jakiejkolwiek nadziei na pomoc doczesną, swoją całą ufność złożyli w Bogu.

8 luty

Bądźcie pewni, że nie możecie przywiązać się do żadnej rzeczy, nawet najmniejszej, aby nie stało się to dla was przeszkodą i opóźnieniem na drodze Bożej.

9 luty

Życie (siostry zakonnej) musi być ciągłą walką ze światem; nie można z nim zawrzeć paktu o zawieszeniu broni. Wszystkie porozumienia, które się ze światem zawiera, choć tylko na krótko, są zgubne. Między nim i wami musi być taka wrogość, by każdą myśl o świecie, i o tym, co go dotyczy, wyrwać z dna waszego serca.

10 luty

„Moja córko, czego oczekujesz?” – „Oczekuję tylko jednego od Pana, i o to ciągle proszę, abym mogła mieszkać w domu Pana, przez wszystkie dni mego życia”…Szczęśliwa dusza, która niczego innego nie szuka jak tylko tego! Dlaczego też miałaby szukać czego innego? To czynią ci, którzy idą za prawem świata, a nie wiedzą czego chcą.

11 luty

Powinniście głęboko się skupić, zwracając się do Boga: „ O Panie, iluż łaskami mnie obsypałeś! Uznaję z wdzięcznością, że udzieliłeś mi szczególnej łaski powołując mnie do twojej służby!”

12 luty

Chcesz, abym cię nauczył, w jaki sposób możesz skutecznie postępować w cnocie, w jaki sposób – jeśli byłeś skupiony w chórze – osiągnąć następnym razem jeszcze większą uwagę, by twoja modlitwa była jeszcze milsza Bogu? Posłuchaj, co powiem. Jeśli płomień Bożej miłości zapalił się już w tobie, nie odsłaniaj go pochopnie, nie chciej wystawiać go na wiatr. Pilnuj ognia, aby nie zgasł i nie utracił swego ciepła.
Oznacza to : uciekaj – jak dalece możesz – przed rozproszeniami, trwaj w skupieniu przed Bogiem, unikaj próżnych rozmów.

13 luty

Wierzcie mi, beztroskość jest podstawową przyczyną naszej oziębłości, a ta doprowadza nas do zguby.

14 luty

Oby nigdy z powodu jednej, jedynej winy chwała i dobra opinia tego klasztoru nie zanikła, tak że Pan musiałby was wszystkich opuścić. Jednym sposobem, aby napełnić was duchem Bożym jest całkowite zabicie w was ducha świata, ponieważ serce wasze nie potrafi objąć równocześnie dwu tak przeciwnych rzeczywistości.

15 luty
Chociaż same zależycie do słabej i wątłej natury, to jednak zechciejcie mieć męskie, szlachetne, wielkoduszne serce, aby żadna rzecz nie była w stanie was zaniepokoić i choćby na chwilę zakłócić wasze zjednoczenie z Bogiem.

16 luty

Uświęcenie duszy jest ważnym zadaniem. Jest to nasze jedyne zadanie, jedynie do tego stopnia, że nie powinniśmy się troszczyć o inne sprawy, jak tylko o uświęcenie.

17 luty

Winniśmy wyznawać naszego Pana przed ludźmi, to znaczy wyznawać Go czynami. Nie wystarczy wyznawać Go słowami. Bo nie przestrzegając Jego przykazań, wypieramy się Go w swoich uczynkach.

18 luty

O, jakąż moc mają nasze występki! One jakby zniewalają Boga, by czynił to, czego nie czyni chętnie. Pragnie On bowiem naszego zbawienia bardziej niż my sami.

19 luty

Trzeba wiedzieć, że w chrzcie dostępujemy odpuszczenia wszystkich win i kar, gdyż ten sakrament przedstawia śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, w chrzcie umieramy dotychczasowemu życiu. W sakramencie pokuty są nam odpuszczone tylko winy, z kary coś pozostaje, tak że musimy czynić zadośćuczynienie przez dzieła pokuty, które przeciwstawiają się grzesznym pożądaniom ludzkim.

20 luty

Przeżywamy boleśnie, gdy spostrzegany jak mało uwagi poświęca się naszym staraniom, które kosztowały nas tyle trudu. Odczuwamy to szczególnie boleśnie, zwłaszcza z powodu tych osób, dla których dobra trudziliśmy się daremnie. A z tak małym uszanowaniem traktujemy sprawy Boże! Wierzymy, biedni, że w tym wypadku szkodę ponosi tylko Bóg, i tylko On z tego powodu cierpi. Moi kochani, mylimy się, mylimy się bardzo!

21 luty

Bóg patrzy w serce. On widzi, obserwuje i waży, i według tego nagradza lub karze. Nie decyduje się karać nas za małe przewinienia; nie, przez nasze występki zniewalamy go do tego, i gdy On je karci, to tylko dlatego, by zadość uczynić jego sprawiedliwości.

22 luty

Nie łudźmy się, im więcej posiadamy mądrości tego świata, tym mniej jest w nas mądrości Bożej.

23 luty

Im drogocenniejsze są klejnoty, tym staranniej trzyma się je w ukryciu. Tak musimy strzec łaski i cnoty, aby ich nie utracić.

24 luty

Podziwiam sposób, jaki Pan obrał, aby Jego święci Mu służyli: mianowicie cierpieniem, bólem i uciskami. Ci, którzy byli Mu najdrożsi, Jego wybrani i najbardziej zaufani przyjaciele, wszyscy musieli iść drogą cierpienia.

25 luty

Jesteśmy stworzeni, aby zakosztować nadnaturalnego szczęścia i wspaniałości. Aby to otrzymać potrzebujemy nadnaturalnych środków. Jednym z nich jest cierpienie.

26 luty

Owocem cierpienia jest miłość, a ta nadaj naszym nawet najmniejszym uczynkom wartości przed Bogiem. Dlatego im głębiej Go umiłujemy, tym ochotniej przyjmować będziemy cierpienia.

27 luty

„Wąska jest droga, która prowadzi do życia” (Mt 7, 14). Godzi się więc, abyśmy zanim tam dojdziemy, upokarzali się, nasze ciała umartwiali surowościami, wolę krzyżowali i znieśli tysiące cierpień duchowych i cielesnych.

28 luty

Jeśli nasz Pan tyle wycierpiał, by zapewnić nam życie wieczne, z jaką gorliwością, jak wielkodusznie winniśmy znosić wszystkie cierpienia, skoro przez nie dochodzimy do tak wzniosłego celu.

powrót >>>